3:58:00 PM

Wegetarianin który nie je zdrowo

Wegetarianin który nie je zdrowo
Nie jem zdrowo. Nigdy nie jadłem zdrowo. I nigdy nie będę jeść zdrowo. Szydercze pytania pokroju "na śniadanie to ty kanapkę z sałatą pewnie masz'' nie wywołują u mnie fali agresji, jak to bywa u większości przedstawicieli diety roślinnej. Nie rzucam na prawo i lewo opowiadań, jakie to ja wspaniałe jedzenie potrafię zrobić z tofu czy soczewicy. Nie przesiaduję wielu godzin w kuchni, uśmiechnięty krojąc szparagi. Wegetarianizm nie odmienił moich wyborów konsumenckich, które nadal są bardzo ograniczone. Tak po prostu.
Inni krzyczą, że życie bez mięsa jest super fajne. Inni, że niedobory białka i szybka śmierć.
A ja? Jedzący pomidorową zupę rozpuszczalną, popijający niskokaloryczną colą, zagryzający wszystko czekoladowymi lodami zastanawiam się:o co tu chodzi?
Bo to już dwa lata bez produktów zwierzęcych. Nie czuję się nadzwyczajnie lepiej. Nie czuję się umierający na anemie. Więc póki badania nie wykażą wrogiego wyniku, na moim talerzu nie pojawi się żaden krwisty kawałek odkupionego cierpieniem stworzenia.
Czy ja już powinienem odkładać pieniądze na prywatnego lekarza?

1:48:00 PM

Festiwal kolorów

Festiwal kolorów
Proszę wszystkich o modlitwę oczyszczającą mą duszę, za adoracje obrzędu religijnego rzucania mąki z kolorowym barwnikiem. Jutro w kościele zaofiaruję pieniążka do koszyczka, więc może będzie dobrze. 
Ku zdziwieniu festiwal zorganizowany został w moim mieście. Ku większemu zdziwieniu - wybrałem się na niego. Choć zasady tej imprezy znałem bardzo dobrze, to jednak odczułem, że zostałem lekko oszukany zbyt pozytywnymi recenzjami osób trzecich. No ale po kolei.
Zaczęło się o dwunastej. Godzina przyjazna słonecznej pogodzie, jak i planom na dzień dzisiejszy (nie, to nie żaden błąd gramatyczny czy też ortograficzny - moje monotonne życie miało jakieś PLANY na wieczór) Uczestnictwo wprawdzie było bezpłatne. Jednakże cena potrzebnego do zabawy proszku okazała się tak drastycznie wysoka, że wraz z Weroniką włączyliśmy zmysły przedsiębiorczo-oszczędnościowe. I zamiast wydać własne pieniądze, postanowiliśmy wtoczyć się w tłum i zostać nim samowolnie ubrudzonym. Jak można zauważyć na wyżej załączonym obrazku - udało się.
Wspaniałe kłębki wielobarwnych chmur unosiły się nad uczestnikami, wytwarzając atmosferę zjednoczenia i pokoju. Prawdę mówiąc, dostrzegłem cokolwiek dopiero za drugim razem, gdyż przy pierwszym wyrzucie ktoś pomylił kierunki i wycelował w moje oko. 
Wnet po tym plac główny z sekundy na sekundę wyludnił się we wszystkie kierunki starówki. Monotematyczne zdania prowadzącego, które informowały wyłącznie o czasie kolejnego wyrzutu holi i miejsca ich zakupu nie zachęcały zbytnio do pozostania w centrum. Zaraz po przemowie uwalniał z głośników suche mainstream-owe ''hity'. Ja nie mówię, żeby od razu sprowadzić koncert Edyty Górniak czy Alaski Thunderfuck. No ale wypadałoby to jakoś bardziej zsynchronizować w całość i zaoferować rozrywkę godną klimacie tej imprezy. Już na dorocznym święcie chleba można dostrzec więcej atrakcji.
W każdym razie festiwal ma swój silnie charyzmatyczny charakter warty przeżycia. Świetna okazja ubrudzenia ubioru nieprzyjaciół bez interwencji straży miejskiej.
Czemu ja się tak rozpisałem?

11:45:00 AM

Back to school pomocy

Back to school pomocy
Wrzesień. Nic fajnego. Szkoła i jesienna depresja. W miarę możliwości to ja się cieszę jak mogę, gdyż przez jesienne wahania nastroju jeszcze się nie zabiłem, a wraz z kończącymi się wakacjami nie mam myśli samobójczych.
Wegetowałem. Całe dwa miesiące poświęciłem spaniu, słuchaniu muzyki, spaniu i spaniu. Ambitniejszym wyczynem było chyba obejrzenie tv show drag queen czy nawet zrobienie hummusa z cieciorki. Ale nie żałuje. Sądzę, że potrzebowałem takiego mentalnego odizolowania od codziennych trosk i obowiązków. Choć zaprzeczać nie będę, odcięcie się od rzeczywistości było również spowodowane przez osoby trzecie.
Monotonne dni mijały powolnie, noce znacznie szybciej. Pomimo tych czasowych przeszkód udało mi się uporządkować swoją głowę od niepotrzebnych zwątpień i odważyłem się odpowiedzieć na nurtujące mnie pytania. No wiecie, chciałem zaoszczędzić na wykładach motywacyjnych Łukasza Jakóbiaka - zbieram na nowy telefon.
Z nadchodzącym rokiem szkolnym tak jak każda szanująca się blogerka - napiszę dla was poradniczek jak przeżyć szkołę, bo wy takie nieporadne dzieci. Oficjalnie odradzam korzystania z niektórych punktów z uwagi na fakt, iż możesz po prostu przez to nie zdać do następnej klasy.

PORADNICZEK TAKI SOBIE DO SZKOŁY

• By twoja cera była idealna, potrzebuje dostatecznej ilości snu. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby odpuścić pierwszą lekcję i zapewnić sobie dodatkową godzinę regeneracji.
 Memy ośmieszające osoby z klasy są bardzo fajne, ale uważaj. One jakimś magicznym sposobem wyciekają z twojego telefonu i zjawiają się u kogoś, kto ich nie powinien mieć. 
 Jak już jesteś w tej szkole to się poucz. Nie znasz dnia ani godziny, kiedy kolejny odcinek twojego ulubionego serialu przestanie mieć tłumaczone napisy i będziesz musiał liczyć na swoją znajomość języka obcego.
• Nie wstydź się zapytać nauczyciela o chwilowe wyjście z sali lekcyjnej. Przecież każdy czasem odczuwa potrzebę zrobienia sobie zdjęcia.
 Wdroż w nawyk spuszczanie wody w publicznej toalecie po zrobieniu siku. Proszę.
• Przebywanie na klasowych chatach jest naprawdę zbędne. Zbiorowisko osób chcących zabłysnąć ''śmiesznymi'' obrazkami, irytującymi zachowaniami i bez gustownej satyrze.
 Jeżeli grozi ci semestralna ocena niedostateczna, a profesor opowiada dowcipy to śmiej się z nich, jak najgłośniej.
Bezbarwny plan lekcji udekoruj kolażem zdjęć czegoś, co lubisz. Skoro masz patrzeć na to przez najbliższe dziesięć miesięcy niech będzie przynajmniej ładne.

KONIEC PORADNICZKA DO SZKOŁY

Życzę wam miłego powrotu do szkoły. Żartuje. Powroty do szkoły nie są miłe.


9:42:00 AM

Bo wszystko co mam

Bo wszystko co mam
To palące promienie słońca w letni poranek. Powiew wiatru otulający moją nadszarpniętą ranę. Szum drzew, które jakby coś wołały i skrzyp drzwi, które drzewami już nie są. Uderzające w otwarte okno owady, i ptaki które je zjadają.  Zapach ziemi wydobywający się ze zerwanych z korzeniami kwiatów polnych. Płynące warstwy chmur przypominające znane mi formy oraz kształty. Pasma siedmiu kolorów po destrukcyjnej burzy. Oparzenia ciała śniegiem. Kołysanka kropli deszczu. Obtarte zielenią łokcie. Jeziora świeży oddech. Matkę naturę miłosierną.

To każda usiłowanie wywołana łza. Każda rozbita szklanka i jej resztki, które do dzisiaj przebijają mi dłonie. Każdy kąśliwy głos i jadowita myśl, która paraliżuje. Szanse, które dostaje i instynkty samozachowawcze, które mi je zabierają. Pustkę w głowie i nadmiar idei. Obrzydzenie, a współmiernie narcyzm w mym odbiciu lustrzanym. Niepotrzebne wywody. Wymioty. Zmarnowane modlitwy. I te cholerne odczucie wyrzutów sumienia jak drzazga głęboko zakorzeniona z każdym krokiem mowę odejmuje. Niepełny oddech. Zakrztuszone wstydem usta. Rozdwojenie jaźni. Nacisk.

To godzina. Pierwsza. Druga. Trzecia. Czwarta. Piąta. Szósta. Siódma. Ósma. Dziewiąta. Dziesiąta. Jedenasta. Dwunasta. Trzynasta. Czternasta. Piętnasta. Szesnasta. Siedemnasta. Osiemnasta. Dziewiętnasta. Dwudziesta. Dwudziesta pierwsza. Dwudziesta druga. Dwudziesta trzecia. Dwudziesta czwarta. Godzina, która dzisiaj przeminęła, bo nie dała się we znaki.

...No ale gdzie właściwie jest moje lekko odtłuszczone latte?

8:37:00 AM

Mieszkanie i szkoła. Co u mnie się działo.

Mieszkanie i szkoła. Co u mnie się działo.

SZKOŁA
Choć babcia mówiła, że za malowanie obrazów rodziny nie nakarmię, to jednak postanowiłem młode lata duszy poświęcić sztuce i rozwoju artystycznym. Wybranie określonego profilu zawodu przy moim braku stabilizacji planów życiowych byłoby bardzo nierozsądne, więc postanowiłem kolejny raz uciec od odpowiedzialności życia dorosłego i pójść do liceum plastycznego. Całkowite poświęcenie się nauce nie przyniosło zamierzonych owoców, przeto omińmy w zasadzie ten najważniejszy element placówki edukacyjnej. Począwszy od składania papierów, aż do zakończenia roku sprzyjał mi bardzo przyjemny klimat ciepła, opieki, i bezpieczeństwa (na te cechy jestem bardzo wrażliwy po przeżyciach gimnazjalnych) więc kanon mojej idealnej szkoły został raczej zachowany. Wyjątkowo szybko przestałem się dziczyć i próby kontaktu z ludźmi kończyły się sukcesem. Poznałem wiele wartościowych ludzi. Zaznałem smaku prawdziwej przyjaźni. I nawet nauczyciele mnie nie nękali o dziwo.
Wraz ze zbliżającym się wrześniem w mojej głowie nastały zawiłe myśli ''no ej zapomniałem, przecież rysować nie umiem'' Rzeczywiście, moje uzdolnienia plastyczne były na bardzo niskim poziomie, a prace bardziej odpychały, niż zachęcały. Zakwalifikowanie się do szkoły również jest jedną wielką niewiadomą. Od pierwszej do ostatniej lekcji rysunku minęło mnóstwo czasu, a ja z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że dokonałem wielkiego progresu i umiem rysować (no wybitnie nie, ale czajnik prosty narysuje prawda) Podważam mit o potrzebie narodzin z talentem do tworzenia ładnych obrazów.
Bliska fotografia mojemu sercu miała chyba największy wpływ na przyjście tutaj. Aktualnie opinie pozostawię neutralną, gdyż w przyszłości planuje omówić wam to z większym bagażem doświadczeń. Jednak zdałem sobie sprawę, że w tej dziedzinie muszę liczyć na siebie i zadbać o swój rozwój fotograficzny muszę SAM. To chyba tzw. życie.
Podsumowywać nie umiem, więc sam sobie podsumuj.

MIESZKANIE
 Nie zrzucam winy na zepsutą półkę, niedziałającą zamrażarkę, cienkie ściany czy nawet na niewygodną regulację wody pod prysznicem - przyziemne sprawy można naprawić. Nie ma tu czego pisać - po prostu zawaliłem. Pozwoliłem lenistwu i monotonności zawojować moim życiem. Odrzucałem zaproszenia od przyjaciół, coraz rzadziej wychodziłem na spacery, jeszcze ani razu nie spędziłem wieczoru na starówce, jak planowałem. Moją największą atrakcją było wyjście do chińskiego centrum handlowego, zakupienie pizzy na wynos, czy zrobienie zakupów w stokrotce. (Grrr, jak pomyślę o tym sklepie to w uszach zaczyna mi grać ta denerwująca muzyczka, informująca o promocjach na noże.) 
A jeśli chodzi o wizje z życia zwykłego zjadacza chleba, to było nadzwyczajnie dobrze. Pokój sprzątałem, jedzonko gotowałem (chociaż 80% moich potraw pochodzenia sklepowego było) uczyłem się pilnie, i nawet systematycznie się myłem. Początki trudne nie były. Mimo bardzo ograniczonej wiedzy na temat poruszania się po mieście - nie bałem się. (boje się natomiast jazdy miejskimi autobusami)  Czuje się tutaj bardzo przyjemnie, pomijając te długie pasy dla pieszych, gdzie muszę przejść i nikt się nawet nie zatrzyma. Praktycznie sąsiaduje z największym centrum handlowym. Na starym mieście bardzo mi się podoba budyneczki ładne, perełka renesansu jak powiadają.  Mieszkam na grzecznej dzielnicy, tylko raz jakiś pan mnie gonił. Czego chcieć więcej. Powiedziałby Janusz.

Copyright © 2016 Tutaj jestem lekkomyślny , Blogger